Ingibjörg Sólrún Gísladóttir, formaður Samfylkingarinnar, sagði eitt brýnasta verkefni ríkisstjórnarinnar að tryggja jafnvægi í efnahagslífinu og boðaði einnig endurreisn almannatrygginga í landinu. "Grundvöllurinn er að við greiðum eftir getu og þiggjum eftir þörfum." (Af forsíðu Morgunblaðsins í dag, leturbreyting mín.)

Þá kallar kóngsdóttir á meyjarnar. "Hringið, hringið!", segir hún og nú hlaupa meyjarnar og grípa strenginn sem flestar megu á halda og liggja sem þær orkar. Dínus fréttir kóngsdóttur - "hvað táknar hringing þessi?", segir hann, "eða er nú kominn óttusöngs tími?". "Það er allt til skjótt", segir hann, "eða er það siður hér í Blálandi að hringja til slíkra brúðkaupa?" Engi verða nú andsvör meyjarinnar og ætlar nú burt af sænginni því að hún hyggur að hennar faðir muni þar skjótt koma með sveinum sínum. En junkeri Dínus tekur hana með afli og leggur hana niður í sængina hjá sér og snýst að henni blíðlega en hún biður hann vægja sér og sínum jungfrúrdómi og bíða þess er faðir hennar gjörði þeirra samgang með sæmd sem kóngsbarni tilheyrði. Þá svarar Dínus. "Muna megi þér það, frú", segir hann, "hvörsu þér hafið mig fyrri falsað og hafið því nú gabbað mig og settuð þennan gleðitíma og fyrir það sama", segir hann, "skal hvörki fyrir bæn né blíð orð undandragast." Og nú sér jungfrúin að hún mun sinn meydóm láta og afli borin verða að sinni. Víkur nú hvör sem einn að sinni unnustu skemmtandi sér með þeim alla þessa nótt með elsku leikum og öllum þeim afmórs brögðum er þau til lysti. Að niðurlögðum sínum jungfrúrdómi liggja þau og skemmtu sér allt til dags.

Og nú sér jónfrúin að hún muni sinn meydóm láta verða. Tekur hvör sína unnustu skemmtandi sér með þeim þessa nótt með öllum ammors brögðum og elsku leikum sem þá til lysti að niðurlögðum meyjanna jónfrúrdómi og gengur svo allt til dags.

En þegar í ár um morguninn kallar Dínus á sína félaga og biður þá klæðast skjótt og heimríða til Egyptum. Mærin Philotemia hefur nú sinn grát biðjandi með allri alvöru að hann dveldi og fái hennar með sæmd sem hann hafði játað. Þá sagði Dínus: "Ekki er það siður í voru landi að sinna nokkri pútu lengur en um sinn eður einu sinni og fyrir það skulum hér skilja og aldri finnast síðan ef eg má ráða." Nú standa þeir upp og taka sín herklæði og hesta og ríða nú burt af Bláskúmía. Meyjarnar gráta nú sem mest mega þær og rífa klæði sín og reita sitt hár.

Síðan kóngur var heill orðinn og vel til reika gengur hann til kastala dóttur sinnar og finnur hana með miklum harmi, ásakandi sjálfa sig og var með sorgligum búningi. Þá mælti kóngur til hennar með reiðuglegri ásjónu svo segjandi: "Hvort er nú ekki framkomin sú spásaga sem eg sagði að af þinni forvitni mundir þú fá æfinlega svívirðing. Nú er af þinni framferð niðrað vorri kóngligri tign en þú sjálf skemmd, sem makligt er, svo að þessi háðung og skömm mun fara um alla veröldina og ef ei hefði eg til þín vænt svo mikillrar elsku og föðurlegum góðvilja og ætta eg nokkurn erfingja annan skyldi eg þig í eldi brenna láta." Þetta eykur nú og anýjar harm meyjarinnar og hafði hún upp sínar harmatölur svo segjandi: "Maklega er mér fallið", segir hún, "og víst væri mér betur að eg hefði ei til slíks ótíma fædd verið. Vei sé þeim er í móti brýst föðurlegum vilja og er eg því verð svívirðingar að eg ei kunni sjálfa mig er eg vildi með ofbeldi þreyta við þann sem mér var meiri og gjarnan heldur vilda eg nú vera útleiddd og hálshöggvin en þola lengur brigsl og harm, skömm og smán."